Κυριακή, 06 Ιουνίου 2010 17:22

Εcofilms 2010: Παρουσίαση ταινιών

Γράφτηκε από τον 

Το Ecofilms 2010 από τις 22 μέχρι τις 27 Ιουνίου, γιορτάζει φέτος τα 10 χρόνια της διοργάνωσης. Την κρίσιμη στιγμή...στρέφουμε τα ματιά στη μεγάλη οθόνη κι αναζητούμε εκείνη την καθαρή σκέψη που επαναπροσδιορίσει τη σχέση μας με την αρμονική διαβίωση. Φέτος θα παρακολουθήσουμε 113 ταινίες από 36 χώρες!

Ακολουθούν μερικές επιλογές και βέβαια τα υπόλοιπα θα τα δούμε ζωντανά σε αυτό το εορταστικό 5ήμερο του κινηματογράφου.

BANANAS! (Σουηδία, 88?)
Σκηνοθεσία: Fredrik Gertten
Θανατηφόρες Μπανάνες-Το Σκάνδαλο της Εταιρείας Dole
Με μία υποψηφιότητα για το International Green Film Award 2010 στις αποσκευές της, η ταινία «BANANAS!» ταξίδεψε σε όλα τα φεστιβάλ του κόσμου (μεταξύ αυτών και στη Berlinale), για να μας κάνει να μην ξαναφάμε τις μπανάνες της εταιρίας Dole! Η ιστορία έχει ως εξής: Η μεγαλύτερη φρουτοπαραγωγική εταιρεία του κόσμου δικάζεται στην Αμερική επειδή? δηλητηρίασε τους εργαζόμενους της! Για πρώτη φορά στα χρονικά, μια μικρή δικηγορική εταιρεία εκπροσωπεί τους εργαζομένους των φυτειών της Νικαράγουα, που είναι όλοι στείροι εξαιτίας των τοξικών παρασιτοκτόνων που χρησιμοποιούσε εν γνώσει της η εταιρεία Dole στις φυτείες μπανάνας. Αυτό που ακολουθεί είναι μία μάχη «Δαβίδ εναντίον Γολιάθ». Η ταινία καταγράφει την πρώτη ιστορική δίκη στο Ανώτατο δικαστήριο του Λος Άντζελες και τελειώνει με την ετυμηγορία των ενόρκων. Η ετυμηγορία όμως βρίσκεται ακόμα υπό έφεση. Όσο για τον Σουηδό δημιουργό του ντοκιμαντέρ, μέχρι σήμερα δέχεται μηνύσεις από την εν λόγω εταιρεία για να σταματήσει η κυκλοφορία της. Μία απαγορευμένη ταινία που η εταιρεία Dole σίγουρα δεν θα ήθελε να δείτε!

Περισσότερα: http://www.bananasthemovie.com/

Muto (Αργεντινή, 7?)
Σκηνοθεσία: Blu
Ένας street artist σπάει τα καλλιτεχνικά κλισέ

Εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο έχουν «τρίψει τα μάτια τους» βλέποντας την πρωτοποριακή τεχνική του μυστηριώδους καλλιτέχνη που ακούει στο όνομα Blu. Η αιτία; Μια ταινία μικρού μήκους, ένα graffiti-animation που δημιουργήθηκε στους δρόμους του Buenos Aires και αποτελεί δυναμικό δείγμα της μοντέρνας τέχνης. Έτσι, η ταινία «Muto» είναι εδώ για να σπάσει κάθε καλλιτεχνικό κλισέ, να επαναπροσδιορίσει τη χρήση του δημόσιου χώρου και να στείλει τα μηνύματά της με τον πιο ευφάνταστο τρόπο. Να σημειωθεί πως ο Blu, ως εμπνευσμένος επαναστάτης, ήταν ένας από τους συμμετέχοντες στην περίφημη δράση που έγινε πριν τα Χριστούγεννα του 2007: τη συμβολική εικαστική «επίθεση» ενάντια στο μεγάλο τείχος που ύψωσε η Ισραηλινή κυβέρνηση για να απομονώσει τις Παλαιστινιακές περιοχές.

Περισσότερα: http://www.blublu.org/

The Rainbow Warriors of Waiheke island (Κάτω Χώρες, 87?)
Σκηνοθεσία: Suzanne Raes
Το πλήρωμα του Rainbow Warrior σε νέες περιπέτειες (;)

Μία αναδρομή στην πορεία των πρώτων ακτιβιστών της Greenpeace, μελών του πληρώματος του θρυλικού «Rainbow Warrior». Έξι άνθρωποι που κάποτε αποφάσισαν ν? αλλάξουν τον κόσμο, μέσα σε ένα πλοίο που τους σημάδεψε τη ζωή. Αστικοί ήρωες που αντιστάθηκαν στη ρύπανση, την καταστροφή, την αδικία και έκαναν την οικολογία «της μόδας». Όχι με λόγια ή με πολιτική αλλά μέσα από τη δράση. Δυστυχώς, το τέλος εποχής συντελέστηκε με τη βομβιστική επίθεση που δέχτηκαν? Η ομάδα πλέον ζει αρμονικά στο Waiheke, ένα μικρό νησί της Νέας Ζηλανδίας. Πώς όμως εξελίσσονται οι σχέσεις τους; Τι σημαίνει γι αυτούς το παρελθόν που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τόσους ανθρώπους; Για τη σκηνοθέτιδα, πάντως, νόημα έχει να συνειδητοποιήσει ο κόσμος πως «αξίζει να αγωνιστούμε για τη γη. Και τέλος ότι μέσα απ? αυτό τον αγώνα μπορούμε να περάσουμε καλά και να κάνουμε φιλίες που θα κρατήσουν μια ζωή». Η ταινία «The Rainbow Warriors of Waiheke island» συμμετείχε στη Berlinale 2010.

Περισσότερα: http://www.therainbowwarriors.nl/about.html

The Piano Forest (Ιαπωνία, 97?)
Σκηνοθεσία: Masayuki Kojima
Tο μαγικό πιάνο στο δάσος που κέρδισε την προσοχή των μαθητών στο φετινό Ecokids

Πάμε να ζήσουμε μαγικές στιγμές κοντά στο πιάνο που βρίσκεται στη μέση του δάσους και παίζει μόνο όταν αγαπάει τον πιανίστα που ακουμπάει τα πλήκτρα του. Πάμε να ζήσουμε την ιστορία μιας φιλίας ανάμεσα σε δύο αταίριαστα σχολιαρόπαιδα, που προέρχονται από διαφορετικά υπόβαθρα, έχουν διαφορετικές αξίες αλλά τα ενώνει η αγάπη τους για τη μουσική και το πιάνο. Στην πορεία της μεταξύ τους τριβής, έρχονται στην επιφάνεια συναισθήματα απροσδόκητα όπως ζήλεια, απογοήτευση, θυμός που δοκιμάζουν τις σχέσεις τους. Θα τα ξεπεράσουν; Θα βγουν αλώβητοι από το παιχνίδι του ανταγωνισμού;

Αυτό το σύγχρονο manga με τις ξεχωριστής ομορφιάς εικόνες μας υπενθυμίζει ότι το να κάνουμε πράγματα που απολαμβάνουμε, αποφέρει πολύ καλύτερα αποτελέσματα από τα να κάνουμε πράγματα για τα οποία μας έχουν υποχρεώσει. Μία ταινία που αγκαλιάστηκε από τους μαθητές της Ρόδου στο φετινό Ecokids, όπως άλλωστε και στην Ιαπωνία, όπου κέδισε το βραβείο καλύτερου manga για το 2008 στο Ιαπωνικό Φεστιβάλ Media Art, ενώ έκανε κυριολεκτικά πάταγο όταν πήρε διανομή, αν κρίνουμε από το Ιαπωνικό box office.

Space Tourists (Ελβετία, 98?)
Σκηνοθεσία: Christian Frei
«Διακοπές» στο διάστημα: Ένα όνειρο 20 εκατομμυρίων δολαρίων...

«Πώς κοστολογείς ένα όνειρο; Αξίζει το μισθό ενός ή δύο μηνών; Αξίζει να πεθάνεις γι αυτό; Θα πήγαινα στο διάστημα ακόμα και αν αυτό σήμαινε ότι δεν θα μπορούσα να ξαναγυρίσω, ότι θα έπρεπε να θυσιάσω τη ζωή μου. Είμαι έτοιμη να πληρώσω κάθε τίμημα» εξομολογείται η Αμερικανίδα Anousheh Ansari που πρόσφατα κατάφερε να εκπληρώσει το όνειρο της παιδικής της ηλικίας, με αντάλλαγμα 20 εκατομμυρίων δολαρίων. Έτσι, είμαστε στη Ρωσία και βλέπουμε έναν φυσιολογικό άνθρωπο και μάλιστα γυναίκα, χωρίς «διαστημικές» γνώσεις, να αφήνει τον πλανήτη Γη και να καταγράφει όλα όσα συμβαίνουν σε ένα ασυνήθιστο ταξίδι. Σε αντίθεση με αυτό τον κόσμο, έρχονται οι συλλέκτες συντριμμιών που περιμένουν πώς και πώς να πέσει μία βαθμίδα πυραύλου, ώστε να αποσπάσουν το πολύτιμο τιτάνιό του. Αμέτοχος παρατηρητής, ένας Νορβηγός φωτογράφος που προσπαθεί να έρθει σε επαφή με τη Ρώσικη φιλοσοφία αποτυπώνοντας στις φωτογραφίες του (που αποτελούν σπανιότατο υλικό) μοναδικές στιγμές από την καθημερινότητα των κατοίκων.

Περισσότερα: http://www.space-tourists-film.com/en/home.php

The Peddler (Αργεντινή, 84?)
Σκηνοθεσία: Eduardo de la Serna/Lucas Marcheggiano/ Adriana Yurcovich
Ένας περιπλανώμενος κινηματογραφιστής κάνει άνω-κάτω τις επαρχίες της Λατινικής Αμερικής.

Πώς αποφασίζει να φτιάξει κάποιος μια ταινία μυθοπλασίας χωρίς λεφτά, εξοπλισμό, συνεργείο, ηθοποιούς ακόμα και κατοικία; Ο 67χρονος Daniel Brumeister, πάντως, έχει στο δυναμικό του πάνω από 60 μεγάλου μήκους ταινίες που έχουν δημιουργηθεί υπό αυτές τις συνθήκες. Πώς; Με μια κάμερα στο χέρι και μια ιστορία στο μυαλό, τριγυρνάει από χωριό σε χωριό επιστρατεύοντας όλους τους κατοίκους, με σκοπό να κάνει την κάθε ιδέα του πραγματικότητα. Το μόνο που ζητάει είναι σπίτι και φαγητό σε αντάλλαγμα με τη διαφήμιση του κάθε χωριού και μπόλικες εμπειρίες για τους κατοίκους του. Οι άνθρωποι που ζουν εκεί άλλο που δε θέλουν: προθυμοποιούνται να παίξουν, να τον εξοπλίσουν με τα σύνεργα που χρειάζεται και να του προσφέρουν αφειδώς τις υπηρεσίες τους. Αυτός από την πλευρά του, κολακεύοντάς τους διπλωματικά, τους βάζει σε μία κατάσταση ψευδαίσθησης: «Έχεις φυσιογνωμία σταρ, γράφεις πολύ στο φακό?». Χωρίς βέβαια να αγνοούμε το γεγονός ότι δένεται μαζί τους και το κυριότερο, δίνει μια νότα ευτυχίας στη μονότονη καθημερινότητά τους. Η ταινία καταγράφει μία από τις περιπέτειες ενός αγνώστου στο ευρύ κοινό σκηνοθέτη, ενώ μας κάνει να αναρωτηθούμε ποια η πραγματική αξία της καλλιτεχνικής δημιουργίας και με ποιους διαφορετικούς τρόπους μπορεί να γίνει η παραγωγή μιας ταινίας. Και όλα αυτά, με φόντο την επαρχία της Λατινικής Αμερικής και σε δεύτερη ανάγνωση την κουλτούρα που εκπροσωπεί.

Grand Paris: the President and the Architect (Κάτω Χώρες, 50?)
Σκηνοθεσία:Bregtje van der Haak
Ο Νικολά, το Μεγάλο Παρίσι και οι 10 αρχιτέκτονες

«Πώς είναι δυνατόν να σχεδιάζεις μια πόλη 10 εκατομμυρίων ανθρώπων;» είναι το ερώτημα που γοήτευσε την Ολλανδή σκηνοθέτιδα ώστε ν? ασχοληθεί με το συγκεκριμένο θέμα. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ με τον Νικολά Σαρκοζί σε πρωταγωνιστικό ρόλο, ο οποίος θέλει να κληροδοτήσει στο λαό του το «Grand Paris», το Μεγάλο Παρίσι του 21ου αιώνα: ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο για τον τρόπο που θα μπορούσε να διαμορφωθεί η πρωτεύουσα της Γαλλίας μαζί με τα προάστιά της 30 χρόνια μετά. «Ένα Παρίσι αληθινό, όμορφο, μεγάλο και δίκαιο». Έτσι, προκειμένου να γίνει το όραμα πραγματικότητα, ο πρωθυπουργός αναθέτει σε 10 γνωστούς αρχιτέκτονες τον σχεδιασμό ενός πλάνου, που θα ένωνε το πλούσιο κέντρο με τα φτωχά προάστια, δημιουργώντας μία ενιαία ισχυρή πόλη, χωρίς κοινωνικές διακρίσεις και ανισότητες. Μία πόλη λειτουργική, με άψογες συγκοινωνίες, αρμονική κατανομή πληθυσμού και υψηλή αισθητική. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, η ταινία ακολουθεί ορισμένα μέλη της αρχιτεκτονικής ομάδας, όπως τον Ολλανδό Winy Maas της εταιρείας MVRDV και τους διάσημους Γάλλους Christian de Portzamparc, Roland Castro, Jean Nouvel και Djamel Klouche στη διαδικασία του συλλογισμού, της διαπραγμάτευσης, της σκέψης, της αναμονής, της ακρόασης. Εκείνοι, με όλη την ειλικρίνεια που τους διέπει σχολιάζουν την πολιτική πρακτική του Σαρκοζί και απαντούν στην ερώτηση «αν τελικά ο πρωθυπουργός τα έκανε σαλάτα». Ένα άλλο κρίσιμο ερώτημα που τίθεται στην ταινία είναι κατά πόσο οι ίδιοι θεωρούν ότι πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης από τους κυβερνώντες. Και αν τελικά επιβεβαιώνεται, τι νόημα έχει;

The Archelon Bubble (Ελλάδα, 30?)
Σκηνοθεσία: Ελευθέριος Φυλακτός
Η ζωή σε μια κοινότητα που παλεύει για την προστασία της θαλάσσιας χελώνας

Η ταινία «The Archelon Bubble» καταγράφει τη ζωή μιας ομάδας ανθρώπων, που παλεύει για την προστασία της χελώνας καρέτα-καρέτα στην Ελλάδα. Κάθε χρόνο, εθελοντές απ? όλο τον κόσμο, προσφέροντας τον προσωπικό τους χρόνο, συγκεντρώνονται στις κατασκηνώσεις του Αρχέλων, με σκοπό να διασώσουν αυτό το ζωντανό οργανισμό που βρίσκεται σε κίνδυνο. Ξυπνούν νωρίς το πρωί, περπατούν όλη τη νύχτα, ζουν χωρίς ρεύμα και μαθαίνουν να συμβιώνουν σε μια μικρή κοινωνία που την ενώνει η αγάπη για το περιβάλλον. Μία αξιοθαύμαστη παρουσίαση από τον Ελευθέριο Φυλακτό, που τιμήθηκε με το βραβείο κοινού στο 10ο φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Κυψέλη (Ελλάδα, 29?)
Σκηνοθεσία: Ομάδα Ντοκιμαντέρ Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Αθηναίων 2009
Μια βόλτα στο χθες και το σήμερα της Κυψέλης

«Δεν μπορώ να βλέπω άλλες μονοκατοικίες να κατεδαφίζονται, σινεμά να κλείνουν? Η Κυψέλη κάποτε ήταν γραφική, ήρεμη? Το πρωί περνούσε ο γαλατάς, αυτός που γάνωνε τα μπρίκια, οι μικροπωλητές, έβγαινε η γειτόνισσα απέναντι? βγαίναν οι πάντες. Είτε με γαϊδουράκια, είτε με τα καρότσια τους. Περνούσε ένα αυτοκίνητο στη χάση και στη φέξη. Τότε δε βιαζόσουν για τίποτε» λέει με νοσταλγία η κυρία Αριστέα που ζει στην Κυψέλη πάνω από τριάντα χρόνια. Σήμερα, η συγκεκριμένη συνοικία αποτελεί μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες γειτονιές της γης.

Η ομάδα ντοκιμαντέρ του Πολιτισμικού Οργανισμού Δήμου Αθηναίων «τρύπωσε» στις κατοικίες της Κυψέλης για να γνωρίσει τη Βασιλική, ποιήτρια, συγγραφέα και μποέμικη φιγούρα της οδού Τήνου, τον κύριο Μίμη που ζει μόνος του σε φορτηγό, τον Lopez, τροβαδούρο ενός ρεφρέν Ιθάκης και Δροσοπούλου γωνία. Ένας περίπατος στους δρόμους και τις ψυχές των κατοίκων μιας συνοικίας, που ενώ σφύζει από ζωή, μοιάζει να ασφυκτιά. Μία προσπάθεια από ερασιτέχνες ντοκιμαντερίστες που μάλλον θα «βάλουν τα γυαλιά» στους επαγγελματίες.

Harun Arun (Ινδία, 75?)
Σκηνοθεσία: Vinod Ganatra
Ένα παιδικό μιούζικαλ για τον Harun που έψαχνε πατρίδα

Η ταινία αυτή παρουσιάζει, μέσα από την ιστορία της, δύο μεγάλα θέματα. Τη διχοτόμηση των κρατών και την υιοθεσία των παιδιών. Τα σύνορα των κρατών αλλάζουν καθώς ο χρόνος περνά και εξελίσσεται η ιστορία. Τα σύνορα αλλάζουν για οικονομικούς και πολιτικούς λόγους. Μια τέτοια διχοτόμηση έγινε το 1947 στην Ινδία και πολλοί Ινδοί βρέθηκαν να κατοικούν στο Πακιστάν. Ανάμεσα τους ο παππούς της ταινίας ο Rashid που δεν ξεχνάει τις ρίζες του και υπόσχεται στον εγγονό του, τον Harun, να γυρίσουν μια μέρα στο αγρόκτημα τους στο Lakhpat. Η μέρα του ταξιδιού φτάνει και ο εγγονός με τον παππού πρέπει να διασχίσουν μια μεγάλη έρημο. Κοντά στα σύνορα συναντούν τους στρατιώτες, τους φύλακες των συνόρων. Δεν έχουν τα κατάλληλα για να τους επιτρέψουν να διασχίσουν τα σύνορα. Ο παππούς και ο εγγονός χωρίζονται και προσπαθεί ο καθένας μόνος του να περάσει κρυφά τα σύνορα. Φτάνοντας στην Ινδική πλευρά ο Harun συναντά τρία αδέλφια που τον παίρνουν στο σπίτι τους κρυφά από τη μητέρα τους. Η μητέρα, μια θαρραλέα γυναίκα, βρίσκει το παιδί και αποφασίζει να το κρατήσει στην οικογένεια της. Θα συναντήσει βέβαια πολλές δυσκολίες από τους συγχωριανούς της αλλά θα βρει αρκετούς να υποστηρίξουν την προσπάθειά της να δώσει πατρίδα, τροφή και οικογένεια στον Harun. Από έναν σκηνοθέτη, κάτοχο του Βραβείου Ειρήνης Liv Ullmann και δημιουργό 400 και βάλε ντοκιμαντέρ, μία ταινία με πολλή μουσική, ζωηρά χρώματα και κωμικούς χαρακτήρες.

Το Κάλεσμα του Βουνού (Ελλάδα, 52?)
Σκηνοθεσία: Στέλιος Αποστολόπουλος
Έγινε βοσκός για ζήτημα τιμής...

Αυτή είναι η ιστορία του Γιάννη, που αφήνει πίσω στην πρωτεύουσα το οχτάχρονο παιδί του, γυναίκα και δουλειά για να γίνει?βοσκός! Όταν ο ξάδελφος του Ηλίας, πασίγνωστος βοσκός της Κρήτης, δολοφονήθηκε, ο Γιάννης θεώρησε ότι ήταν ζήτημα τιμής να συνεχίσει το έργο του. Έτσι, μετακομίζει σε ένα απόκρημνο χωριό στα Λευκά Όρη, έτοιμος να εκτελέσει το οικογενειακό χρέος του. Για να ασκήσει ένα ξεχασμένο επάγγελμα που οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι σαν εκείνον θα έτρεμαν-λόγω της μοναχικής του φύσης-παίρνει το ρίσκο αλλά και τα βουνά επ? αορίστου. Πώς αντιδράει όμως η παραμελημένη οικογένεια; Θα είναι ο Γιάννης αντάξιος αντικαταστάτης του Ηλία; Οι απαντήσεις με φόντο μαγικές εικόνες από το βουκολικό τοπίο των Χανίων...

The Worst Company in the World (Ισραήλ, 50?)
Σκηνοθεσία: Regev Contes
Είναι στα αλήθεια η χειρότερη επιχείρηση στον κόσμο;

Βρισκόμαστε στο Ισραήλ όπου παρακολουθούμε τρεις γραφικούς μεσήλικες να τρέχουν κουτσά-στραβά μία οικογενειακή ασφαλιστική επιχείρηση και ν? αντιμετωπίζουν καθημερινά την επαγγελματική τους παρακμή. Είναι αστείοι, ανοιχτόμυαλοι, καλόκαρδοι, αλλά σαν επιχειρηματίες είναι για κλάματα. Για κακή τους τύχη, η οικονομική κρίση του 2008 θα τους χτυπήσει την πόρτα για να τους αποτελειώσει? Εδώ επεμβαίνει ο σκηνοθέτης και γιος του αφεντικού Regev, με σκοπό να τους βοηθήσει να ανακάμψουν, αλλά και να έρθει πιο κοντά στον πατέρα του. Κυρίως όμως, ο ίδιος διηγείται αυτή την ιστορία γιατί βλέπει μία μικρή όαση σε έναν καπιταλιστικό επιχειρηματικό κόσμο. Ο πατέρας του, άλλωστε, θεωρώντας ότι όλοι πρέπει να έχουμε ασφάλεια ζωής πολλές φορές πουλούσε χωρίς να έχει κανένα προσωπικό κέρδος. Έτσι, για τον σκηνοθέτη «αυτό είναι κάτι που πρέπει να αναφερθεί ιδιαίτερα όταν επικρατεί τόση πολιτική και οικονομική διαφθορά». Μία επίκαιρη και ευχάριστη ταινία κυρίως λόγω των κωμικών της χαρακτήρων, που μας κάνει να σκεφτούμε τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να χειριζόμαστε τις αποτυχίες μας.

1,2 million children (Ελλάδα, 2?)
Σκηνοθεσία: Έφη Παππά
Κάθε χρόνο 1,2 εκατομμύρια παιδιά πέφτουν θύματα παράνομης διακίνησης και εμπορίας...

Ένα συγκινητικό 2λεπτο κινουμένων σχεδίων από μία 23χρονη animator, με επίκεντρο τα δικαιώματα των παιδιών και το Child Trafficking, που δυστυχώς ακόμα και σήμερα αποτελεί κοινωνικό φαινόμενο στις τριτοκοσμικές χώρες-και όχι μόνο. Στην ταινία αποτυπώνεται το όνειρο της φυγής ενός μικρού παιδιού σε αντιπαράθεση με τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει.

Backlight: I am Gurgaon (Κάτω Χώρες, 50?)
Σκηνοθεσία: Marije Meerman
Γκουργκάον: Όνειρο ή κίνδυνος για την Ινδία;

Για όσους δεν ξέρουν, το Γκουργκάον είναι ένα ιδιαίτερο προάστιο του Νέου Δελχί της Ινδίας, το οποίο χτίστηκε από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές στον κόσμο. Ιδιαίτερο γιατί αποτελεί μία κοινωνία, που δημιουργήθηκε από το τίποτα αφού 15 χρόνια πριν ήταν ένα χωριό ενώ σήμερα μετράει 1,4 εκατομμύρια κατοίκους. Μία κοινωνία χτισμένη ουσιαστικά με ιδιωτικό κεφάλαιο, σήμερα αποτελεί βιομηχανικό κέντρο και πόλο έλξης για εκατομμύρια Ινδούς που ανήκουν στη μεσαία τάξη και θέλουν να ζήσουν «το όνειρο της Γκουργκάον». Το όνειρο μίας περιοχής με υψηλή-σχεδόν ασφυκτική-ασφάλεια, αλυσίδες καταστημάτων, αμέτρητες πολυεθνικές εταιρείες και συνεπώς ευκαιρίες απασχόλησης και ό,τι πολυτέλεια μπορεί να σκεφτεί κανείς. Πόσο ιδανικές όμως μπορεί να είναι οι συνθήκες όταν έξω από τα τείχη τις τεχνητής αυτής πόλης βρίσκονται άνθρωποι που αδυνατούν να επιβιώσουν και ζουν σε παραγκουπόλεις, ενώ εντός των τειχών κάθε οικογένεια έχει και τον προσωπικό της υπηρέτη; Ανάπτυξη αλλά με ποιο κόστος; Αξίζει να θυσιαστεί τα περιβάλλον στο βωμό της;

Four wings and a prayer (Καναδάς, 81?)
Σκηνοθεσία: Nick de Pencier
Ο θαυμαστός κόσμος της πεταλούδας μονάρχη

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ μας φέρνει σε επαφή με έναν εκπληκτικό ζωντανό οργανισμό: την πεταλούδα μονάρχη! Πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα έντομα που έχουν την ικανότητα να διανύουν τεράστιες αποστάσεις-από χώρα σε χώρα-ενώ κάποιες γενιές καταφέρνουν να γυρίσουν πίσω στο σημείο εκκίνησης, σα να είχαν χαρτογραφήσει την πορεία τους . Έτσι, οι μεταναστευτικές αυτές πεταλούδες-που ζυγίζουν μάλιστα λιγότερο από μισό γραμμάριο-κάθε χρόνο διατρέχουν 3.000 με 4.000 χιλιόμετρα, μεταξύ Καναδά και Μεξικού. Πολλοί ερευνητές άλλωστε, συνηθίζουν να κολλούν στα φτερά τους αυτοκόλλητα για να ελέγξουν, αν φανούν τυχεροί, τη διαδρομή τους. Επίσης αξιοπερίεργο, είναι το γεγονός πως διαφορετικές πεταλούδες μονάρχες χρησιμοποιούν ακριβώς τα ίδια δέντρα κάθε έτος όταν μεταναστεύουν.

Η ταινία «Four Wings and a Prayer» μας ταξιδεύει στον εκπληκτικό κόσμο των θαυμαστών αυτών πεταλούδων προσφέροντας παράλληλα ένα μοναδικό φωτογραφικό και πολιτιστικό θέαμα από τις χώρες με τις οποίες είναι στενά συνδεδεμένες.

This moment is not the same (Γερμανία/Ελβετία, 101?)
Σκηνοθεσία: Marion Neumann
Ένα κοινόβιο γεμάτο καλλιτέχνε

Τριακόσιοι καλλιτέχνες απ? όλο τον κόσμο συνεργάστηκαν για να γίνει πραγματικότητα το πρωτότυπο κοινόβιο που βρίσκεται στην Ελβετία. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό πολυώροφο κτίριο στην ύπαιθρο, που στεγάζει αφιλοκερδώς καλλιτέχνες από σχεδόν όλες τις κατηγορίες τεχνών. Τα μέλη της κοινότητας που λέγεται «μέρα με τη μέρα» (?jour par jour?) του Εργαστηρίου «Περιπλανώμενο Χωριό» (?Laboratoire Village Nomade?) ζουν σε ένα περιβάλλον ιδανικό για την καλλιέργεια της δημιουργικότητας και της αυτοσχεδιαστικής τους ικανότητας. Αν και η αλήθεια είναι πως θα αντιμετωπίσουν δυσκολίες στη μεταξύ τους συμβίωση? Πάντα με στυλ εναλλακτικό, συμμετέχουν τελικά σε ένα καλλιτεχνικό πείραμα τεραστίων διαστάσεων που θα τους δείξει το δρόμο προς την ελευθερία. Έτσι, έχουμε μία καταγραφή της εικαστικής αυτής απόπειρας, που απευθείας καθίσταται σπουδαία, αν λάβουμε υπόψη το σημαντικό ατού της σκηνοθέτιδας: το γεγονός ότι εργαζόταν ως διοργανώτρια του Εργαστηρίου και κινηματογραφούσε εκ των έσω επι τρία ολόκληρα χρόνια...

Περισσότερα: http://www.jourparjour.net/

Documental Utopia (Ισπανία, 78?)
Σκηνοθεσία: Alex Ruiz/Lucho Iglesias
Από πού πάνε για την ουτοπία;

Και αν η ουτοπία υπάρχει ήδη και δεν την βλέπουμε; Άνθρωποι που φαίνεται πως έχουν πιάσει το νόημα της ζωής, μας μιλούν για τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να ζήσουμε σε αρμονία με το περιβάλλον και τον εαυτό μας. Αποκαλύπτουν μικρά μυστικά για μια ποιοτική ζωή και το σημαντικότερο, «αναζητούν το αδύνατο, με πολύ μεγάλη λογική». Ένα ντοκιμαντέρ που βασίζεται κυρίως σε μαρτυρίες ανθρώπων που επέλεξαν να ζουν εναλλακτικά, δοσμένο με τον πιο άμεσο και προσιτό τρόπο.

Περισσότερα: http://utopia.soy.es/

Eyes Wide Open-Exploring Today?s South America (Ουρουγουάη, 110?)
Σκηνοθεσία: Gonzalo Arijon
Η Λατινική Αμερική αλλάζει. Για καλό;

Ύστερα από 500 χρόνια εκμετάλλευσης και καταπίεσης, η Λατινική Αμερική βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή στην ιστορία της: μια σειρά από σοσιαλιστές ηγέτες έχουν πάρει τα ηνία. Θα μπορέσουν άραγε να ικανοποιήσουν την ανάγκη των πεινασμένων για αλλαγή λαών τους;

Πάντως οι προεκλογικές διακηρύξεις τους θέλουν ν? αναζητούν τρόπους για να δοθεί απάντηση στις τεράστιες προκλήσεις-κενά που παρουσιάστηκαν εξαιτίας της ανισότητας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Το πώς έρχονται αντιμέτωποι με αυτές τις προκλήσεις θα εξαρτηθεί από την εδραίωση της οικονομικής και πολιτικής ενσωμάτωσης στην περιοχή. Μια ενσωμάτωση που θα πρέπει να κάνει τους Λατινοαμερικάνους να είναι κύριοι της μοίρας τους και να μη εξαρτώνται από τις οικονομικές «συνταγές» που επιβάλλονται από τον «Βορρά» γενικά, και ειδικά από την Ουάσιγκτον.

Η ταινία έχει ήδη αποσπάσει δύο σπουδαία βραβεία, το βραβείο κοινού στο φετινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και το βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους στο φεστιβάλ IDFA.

Volume Zero: the works of Charles Correa (Ινδία, 58?)
Σκηνοθεσία: Arun Khopkar
Charles Correa: Ένας σύγχρονος θρύλος της αρχιτεκτονικής

Έχοντας λάβει τα σπουδαιότερα βραβεία αρχιτεκτονικής στον κόσμο, ο Charles Correa θεωρείται ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους Ασιάτες αρχιτέκτονες. Με ινδική καταγωγή αλλά αμερικάνικη εκπαίδευση, τα τελευταία 50 χρόνια καταφέρνει να αναμείξει τις δύο κουλτούρες και παραδόσεις με τρόπο αριστοτεχνικό. Τα έργα του αποπνέουν ζεστασιά και αντικατοπτρίζουν με επιτυχία το φιλοσοφικό και πολιτιστικό υπόβαθρο του κάθε μέρους που ανήκουν. Η ταινία εξετάζει τη ζωή του σε όλο της το φάσμα, από την παιδική του ηλικία μέχρι σήμερα, ενώ επιμένει στο πλούσιο έργο του κάνοντας την ανάλυση ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ακόμη και για αυτούς που δεν σχετίζονται με την αρχιτεκτονική. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν εστιάζει τόσο στην τεχνική της κάθε δημιουργίας του, όσο στην ευφυή του συλλογιστική. Μία παρουσίαση ενός σπάνιου αρχειακού υλικού και μία εκ βαθέων συνέντευξη από τον αρχιτέκτονα που θα γράψει ιστορία!

Μάθετε περισσότερα για τον Charles Correa: http://www.charlescorrea.net/Main.htm

The Latent city (Ινδία, 57?)
Σκηνοθεσία: Krishnendu Bose
25 καλλιτέχνες, 10 μέρες, 8 δημόσιοι χώροι: Θα καταφέρουν «να ακουστούν»;

Αυτό το ντοκιμαντέρ καταγράφει μία από τις πιο σημαντικές καλλιτεχνικές πρωτοβουλίες του Νέου Δελχί. Στο «48 Degrees Celsius: Public.Art.Ecology» που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2008 παρουσιαστήκαν καλλιτεχνικές δράσεις που σχετίζονται με την διαχείριση του δημόσιου χώρου. Σύμφωνα με το project, 25 καλλιτέχνες από την Ινδία και το εξωτερικό καλούνται να ερμηνεύσουν με βάση τα ένστικτα τους μία πόλη που αλλάζει και συγκεκριμένα ν? αφήσουν το στίγμα τους σε 8 πολιτικά φορτισμένους δημόσιους χώρους. Με όποιο τρόπο έχουν! Σε μία πόλη με ιστορία 2,5 χιλιάδων ετών, που δυστυχώς μοιάζει να χάνει το ύφος της στην προσπάθεια εκμοντερνισμού της? Οι καλλιτέχνες έχουν το χρέος να συναρμολογήσουν μέσα σε 10 μέρες τα κομμάτια της ιστορίας του Νέου Δελχί και να φωνάξουν όσο πιο δυνατά γίνεται την ανησυχία τους για το μέλλον. Ένα σπουδαίο διαδραστικό forum γύρω από την οικολογία, με αφορμή τη χρήση του δημόσιου χώρου, μέσα από το νεωτεριστικό βλέμμα ακτιβιστών καλλιτεχνών.

Θα τα καταφέρουν;

Μάθετε περισσότερα για το φεστιβάλ: http://www.48c.org/

Petropolis: Aerial Perspectives on the Alberta Tar Sands (Καναδάς, 43?)
Σκηνοθεσία: Peter Mettler
Μία πτήση-στοχασμός στα πετρελαιοφόρα εδάφη του Καναδά

Βρισκόμαστε σε ένα ελικόπτερο πάνω από τον Καναδά και συγκεκριμένα την περιοχή Αλμπέρτα. Μία περιοχή πολύ πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου, φυσικού αερίου και βιτουμινιούχων ανθράκων, από όπου επίσης εξάγεται πετρέλαιο. Χάρη στο πετρέλαιο, τα τελευταία χρόνια, η Αλμπέρτα γνωρίζει μεγάλη οικονομική άνθιση. Όμως, η διαδικασία έχει ως εξής: Οι πετρελαιοφόροι αμμόλιθοι (Tar Sands) είναι μείγμα άμμου και πίσσας. Η πίσσα εξορύσσεται από ανοιχτούς λάκκους ή από το υπέδαφος με την έγχυση υπερθερμασμένου ύδατος και οδηγείται με αγωγούς 2,5 χιλιόμετρα μακριά, σε διυλιστήρια. Ποιο όμως είναι το κόστος αυτών των δραστηριοτήτων; Δεν έχει γίνει συνολική εκτίμηση του περιβαλλοντικού, οικονομικού και κοινωνικού αντίκτυπου του έργου. Έτσι, μόνο μέσα από τη συγκεκριμένη πτήση μπορούμε να κατανοήσουμε την επιβάρυνση που δέχεται το περιβάλλον. Ας σκεφτούμε, απλά, τις καταγγελτικές αναφορές που γίνονται κατά τη διάρκεια του εναέριου ταξιδιού μας: «η αποφλοίωση της δασικής επιφάνειας έχει ήδη αφανίσει περισσότερο έδαφος από ότι το Σινικό Τείχος, η Διώρυγα του Σουέζ, η Πυραμίδα του Χέοπα και τα δέκα μεγαλύτερα φράγματα του κόσμου μαζί», «η δραστηριότητα αυτή θα μπορούσε να εκβιομηχανίσει μια ολόκληρη Αγγλία», «οι εργασίες αυτές απελευθερώνουν την ίδια ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα με όλα μαζί τα αυτοκίνητα του Καναδά» ?και πολλά άλλα σε μία αποκαλυπτική πτήση.

Περισσότερα: http://www.petropolis-film.com/

Lilly (Ελλάδα, 5?)
Σκηνοθεσία: Κυρηναίος Παπαδημάτος
Λίλληηηη?ξύπνα!

Η Λίλλη δεν μπορεί να ξυπνήσει από τον εφιάλτη της?Παλεύει με υποσχέσεις, κρυφές επιθυμίες και εικόνες νοσταλγίας από τη χαμένη αθωότητά της. Ε και; Η μικρή της φίλη θα την περιμένει να παίξουν έτσι κι αλλιώς. Μία ταινία μικρού μήκους που ξεχωρίζει ιδιαίτερα για την τολμηρή τεχνική της, αφού είναι φτιαγμένη σχεδόν αποκλειστικά από φωτογραφίες, εμπλουτισμένη με στοιχεία animation. Η πειραματική της διάθεση έκανε τη Λίλλυ να ταξιδέψει σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ στον κόσμο.

The Awesome Storm Man (Ελλάδα, 10?)
Σκηνοθεσία: Άγγελος Σπάρταλης
Ένα animation «καταιγίδα»...

Η Τρομερή καταιγίδα Άνθρωπος είναι εδώ! Μάχες δίνονται με σκοπό την επαναχαρτογράφηση των σχέσεων μεταξύ περιβάλλοντος, τεχνολογίας και κοινωνίας. Με τον Στράτο Τζώρτζογλου στο «ρόλο» του ανθρώπου-καταιγίδα, από τον σκηνοθέτη που τιμήθηκε με βραβείο κοινού στο Ecofilms ?08.

2755 Miles (Ελλάδα, 17?
Σκηνοθεσία: Janis Rafailidou
2755 μίλια από το Πακιστάν ως την Ελλάδα.

«Αν αυτή η ταινία ήταν απλά ένα ντοκιμαντέρ θα ξεκινούσε κάπως έτσι: Με μια κάμερα στατική και αφημένη, σαν παράθυρο ν? ανοίγεται. Εγώ να οδηγώ εκεί, μα και να σας διηγούμαι τα εξής: Αυτή είναι μια ιστορία για το Πακιστάν και την Ελλάδα. Ένα ταξίδι απ? την Ανατολή προς την Δύση. Διαδραματίζεται μέσα σ έναν ιππικό όμιλο, στα προάστια της πόλης. Μέσα σ? αυτό το περιβάλλον υπήρξα και ?γω για χρόνια. Ανάμεσα σε άλογα, αναβάτες και κύματα μεταναστών που εναλλάσσονταν. Κάποιος ήρθε εκείνο το βράδυ. Πήγαμε να τον παραλάβουμε, δώσαμε σε αντάλλαγμα 8.000 ευρώ. Όμως συνέβησαν πολλά πέρα απ όσα θα δείτε. Όσα αδυνατώ να σας διηγηθώ είναι εξίσου μέρος της ιστορίας αυτής. Το μόνο που μπορώ να σας μεταφέρω, είναι αποσπάσματα. Μα οι σκηνές αυτές δεν είναι η αρχή, ούτε το τέλος. Γι αυτό τις σταματώ εδώ».

Πρόκειται για ένα πολυβραβευμένο πειραματικό ντοκιμαντέρ που δημιουργήθηκε με μια κάμερα να πλανάται μέσα στις κοινότητες μεταναστών στα προάστια της Αθήνας. Σε μια περιοχή που διαιρείται μεταξύ αγροτικού και αστικού, πρωτόγονου και εκπολιτισμένου, σε έναν ιππικό όμιλο δίπλα από το αεροδρόμιο της πόλης.

Περισσότερα: http://www.janisrafailidou.co.uk/

The Ice Sculptor (Ελβετία, 40?)
Σκηνοθεσία: Alberto Meroni
Τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, ο παγετώνας Μπασοντίνο έχει μειωθεί κατά το ένα τρίτο του. Και δεν είναι ο μόνος...

«Ο παγετώνας είναι ο πιο ικανός τεχνίτης...Δημιούργησε τα μέρη που ανήκω, που ζω και διαμόρφωσε ένα περιβάλλον του οποίου η ομορφιά πάντα με καθήλωνε. Αυτός ο τεχνίτης σύντομα θα πεθάνει για πάντα». Αυτά και πολλά άλλα μας διηγείται ο Alberto Meroni από τις Ελβετικές Άλπεις όπου βρέθηκε για να καταγράψει το μεγαλείο της φύσης που χάνεται με το πέρασμα του χρόνου. Πράγματι, οι πάγοι λιώνουν, ο κόσμος αλλάζει και ο σκηνοθέτης θαυμάζει για όσο ακόμα μπορεί τη διαβρωτική δύναμή του: την ιδέα ότι ολόκληρες οροσειρές σμιλεύτηκαν από τρεχούμενο νερό. Μια δύναμη που τροφοδοτείται από μια απλή σταγόνα, ένα στοιχείο ικανό να δημιουργήσει φαράγγια, σπηλιές, καταρράκτες, κοιλάδες και άλλα γλυπτά της φύσης. Από την άλλη πλευρά η ταινία δεν αγνοεί την καταστροφική πτυχή του πάγου, μίας δύναμης που έχει αποτελέσει αιτία κατολισθήσεων και θανάτων. Ωστόσο, κατά κύριο λόγο έχουμε μία νοσταλγική διαδρομή στις ομορφιές των Ελβετικών Άλπεων συνοδευόμενη από μία διάχυτη ανησυχία για το μέλλον των πάγων και φυσικά του πλανήτη μας.

Περισσότερα: http://www.glaciale.ch/artigiano/the_ice_sculptor.html

Το βλέμμα του ζώου (Ελλάδα, 15?)
Σκηνοθεσία: Άγγελος Πανάγου
Ένα νοερό ταξίδι στην καταγωγή και τις εικόνες του ζωγράφου Βασίλη Σταύρου

Ο ζωγράφος Βασίλης Σταύρου, την ώρα της δουλειάς, ταξιδεύει νοερά στους τόπους καταγωγής των εικόνων του. Η ταινία δεν αναλύει την τεχνική της δουλειάς του (μια σύνθεση ζωγραφικής και φωτογραφίας) αλλά προσπαθεί να εκφράσει την εσωτερική διαδρομή των εικόνων του, από τον τόπο καταγωγής τους, το μικρό ηπειρώτικο χωριό όπου μεγάλωσε ο Σταύρου, ως τον τελικό πίνακα. Τα κείμενα είναι σημειώσεις του ίδιου του καλλιτέχνη, αναμεμιγμένες με αποσπάσματα από ένα παλιό ημερολόγιο του παππού του που γράφτηκε από το 1922 έως το 1937. Ενώ ο παππούς στο ημερολόγιό του αναφέρεται διαρκώς στη σκληρή μάχη με τη φύση για τη συνέχιση της ζωής, στον καλλιτέχνη η μάχη αυτή δίνεται για την ακριβέστερη καταγραφή πάνω στον καμβά των πρωταρχικών αυτών εικόνων που τον συνοδεύουν την ώρα της δουλειάς του εικόνες στις οποίες πρωταγωνιστεί το «βλέμμα του ζώου».

Garbage Dreams (Αίγυπτος, 79?)
Σκηνοθεσία: Mai Iskander
Η ζωή τριών παιδιών μέσα σε έναν σκουπιδότοπο?

Η ταινία ακολουθεί τρεις έφηβους που γεννήθηκαν μέσα στο εμπόριο σκουπιδιών και μεγαλώνουν στο μεγαλύτερο χωριό σκουπιδιών του κόσμου, στα προάστια του Καΐρου που είναι το σπίτι 60 χιλιάδων Zaballeen, αραβική λέξη που σημαίνει «άνθρωποι σκουπίδια». Πολύ μπροστά από κάθε «πράσινη» πρωτοβουλία, οι Zaballeen επιβιώνουν ανακυκλώνοντας το 80% των σκουπιδιών που μαζεύουν. Όντας αντιμέτωποι με την παγκοσμιοποίηση του εμπορίου τους, καθένα από αυτά τα έφηβα αγόρια είναι αναγκασμένο να κάνει επιλογές που θα έχουν αντίκτυπο στο μέλλον και την επιβίωση της κοινότητάς τους.

Περισσότερα: http://www.garbagedreams.com/

Ένα Δέντρο Μια Φορά (Ελλάδα, 26?)
Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Ράππας
Το γνωστό παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά σε animation.

Ένα ρακένδυτο μικρό αγόρι κάνει φίλο του ένα παραμελημένο δέντρο σ? ένα απόμερο δρόμο μιας μεγαλούπολης. Μια μέρα παραμονές Χριστουγέννων το δέντρο έχοντας δει τα όμορφα Χριστουγεννιάτικα δέντρα στα παράθυρα των γύρω σπιτιών ζητά απ? το μικρό του φίλο να το στολίσει και αυτό έτσι. Όμως ο μικρός δεν έχει στολίδια ή χρήματα να τα αγοράσει, δεν έχει απολύτως τίποτα. Πως μπορεί να κάνει το καχεκτικό δέντρο να δείχνει όμορφο στο βρώμικο και απόμερο πεζοδρόμιο; Κι όμως αυτή είναι μια νύχτα διαφορετική που εκπληρώνονται όνειρα, μια νύχτα μαγική.

Γιώργος Δρακάκης

Σπούδασα Γραφικές Τέχνες και Προγραμματισμό εφαρμογών πληροφορικής με πολυμέσα ενώ έκανα ένα πολύχρονο πέρασμα απο μουσικές σπουδές. Είμαι ελεύθερος επαγγελματίας με βασικό αντικείμενο την  κατασκευή πρότυπων και απαιτητικών εφαρμογών για το διαδίκτυο. Έχω διδάξει τις αρχές Ψηφιακού Ραδιοφώνου σε Ιδιωτικό ΙΕΚ και ειμαι ο σχεδιαστής/προγραμματιστής όλων των ηλεκτρονικών δραστηριοτήτων της Εταιρείας Artspot.